Iets om naar uit te kijken is altijd fijn. Het was bijna een jaar geleden dat ik met een handvol fietsvrienden een fietsvakantie boekte voor op het Spaanse eiland Mallorca. Een week lang genieten van de Spaanse voorjaarszon, de heuvels in voor uitdagend ritten en aan het einde neerploffen bij ons eigen zwembad. Het werd precies zoals ik me had voorgesteld. Heerlijk!
Een paar dagen nadat ik terug was gekomen ging de telefoon. Het bedrijf waar ik voorheen gids was voor fietsvakanties belde. Tijdens onze vakantie week had ik ze enkele keren gesproken en ook onze fietsen kwamen via hen. Dit keer kreeg ik de vraag of ik wilde invallen, als fietsgids. Het ging wel om de week erna. Dat was dus zeer kort dag waardoor de nood bij hen logischerwijs hoog was. Door wat te schuiven met de afspraken in mijn agenda kon het regelen en vloog ik amper een week nadat ik terugkwam van vakantie wederom naar Mallorca.
Tijdens mijn heenvlucht ontmoette ik in het vliegtuig een jongen van een jaar of zes. Zijn naam is Tibbe. Hij zit in de rij voor mij, vliegt voor het eerst van zijn leven en vindt het duidelijk erg spannend. Als we eenmaal in de lucht vliegen en de druk op zijn oren toeneemt raakt Tibbe licht in paniek. Bij gebrek aan kauwgom geef ik hem wat mintjes en leid ‘m een beetje af. Het werkt. Zijn eerste vlucht vond ie prachtig en samen tellen we af naar het moment waarop de uitgeklapte wielen van het vliegtuig de Spaanse ondergrond raakt. Na afloop van de vlucht wensen we elkaar een fijne tijd op Mallorca.
Na een intensieve maar prachtige week gidsen maak ik me op voor een vroege terugvlucht. Nog half slapend loop ik richting de douane/beveiliging op het vliegveld van Palma. Dan zie ik ineens dat Tibbe toevallig voor mij in de rij staat. Hij herkent mij nog en kijkt me glunderend aan. “Hoi!”. Ik ben meteen wakker geschud.
Onderweg naar de gate koop ik behalve een flesje water ook een pakje Spaanse kauwgom. Voor het geval Tibbe weer op dezelfde vlucht zit als ik. Zodra ik de gate door ben en in de rij moet gaan staan om verder te kunnen zie ik Tibbe en zijn familie weer staan. Hij staat wederom te glunderen en vraagt na wat twijfelen “Op welke rij zit jij?”. Toeval of niet, ik blijk wederom de rij achter zijn familie te zitten.
Ik geef hem het pakje Spaanse kauwgom. Die mag hij pas openen als we in lucht zijn. En echt niet eerder, geef ik hem mee. Hij neemt het pakje dankbaar in ontvangst, laat het meteen aan de rest zien en glundert meteen al. Op weg naar het vliegtuig houden we elkaar goed in de gaten. Geduldig wacht hij nog een dik half uur totdat we echt in de lucht hangen en opent ‘ie met grote trots zijn pakje kauwgom. Ik smelt. Erg schattig.
